Δεν μας χέζεις ρε Κάιν....

Σε αυτό το πράγμα που λέγεται "τηλεοπτικό κοινό" υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων. Η μία είναι αυτή των tv junkie. Είναι αυτοί που θεωρούν αυτονόητα τα όσα βλέπουν στην tv, που πιστεύουν πως είναι απόλυτα λογικό να ασχολείσαι με το τι φόρεσε ο τάδε σταρ στην ταδε κοσμοπολίτικη εκδήλωση, με ποιον τα έφτιαξε η κάθε Αλεξανδράτου και με ποιά τα χάλασε ο κάθε Ρουβάς. Είναι η ίδια κατηγορία ανθρώπων που όταν αρχίσει να νυχτώνει και η ώρα φτάνει γύρω στις 20:00, κάθονται να ενημερωθούν από τον Πρετεντέρη και την Τρέμη και διαμορφώνουν την άποψή τους ανάλογα με το τι πίπα θα πουν αυτοί καθώς πρόκειται για "έγκριτους δημοσιογράφους". Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή των όσων βλέπουν τηλεόραση χωρίς να την εκτιμάνε και πάρα πολύ. Αυτοί, σε αντίθεση με την παραπάνω κατηγορία, όχι μόνο δεν ψήνονται από αυτά που λένε οι Πρετεντέρηδες και οι Χατζηνικολάου αλλά αντίθετα, τους βρίζουν. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι τους βρίζουν από τον καναπέ τους αλλά τουλάχιστον το κάνουν και παράλληλα ψάχνουν αγωνιωδώς (στην tv πάντα) να ακούσουν κάτι άλλο πέρα από τις προπαγάνδες των μεγαλοδημοσιογράφων. Μπρόστα στον κίνδυνο να κλείσουν την τηλεόραση και να βγουν στον δρόμο προκειμένου να ψάξουν εκει αυτό το κάτι διαφορετικό, τα αφεντικά των ΜΜΕ δημιούργησαν ένα τηλεοπτικό είδος πιο... "εναλλακτικό" προκειμένου να μένει αδρανοποιημένη και η δεύτερη κατηγορία. Ένα είδος τηλεόρασης που υπηρετεί πιστά ο αγαπημένος μας, Σταύρος Θεοδωράκης.....

Ο Θεοδωράκης ανήκει σε αυτή την κατηγορία των δημοσιογράφων που υποτίθεται πως έχουν να πουν κάτι πολύ διαφορετικό από τα όσα βλέπεις στην τηλεόραση. Τα αφεντικά των ΜΜΕ αφήνουν τον Θεοδωράκη (και τον κάθε αντίστοιχο Θεοδωράκη) να πει αυτό "το κάτι διαφορετικό" γιατί πολύ απλά και αυτό πρέπει να πουλήσει. Μια... σιωπηλή συμφωνία βέβαια ανάμεσα στους Θεοδωράκηδες αυτής της τηλεόρασης και τα αφεντικά είναι πως πρέπει να ξέρεις μέχρι που θα το τραβήξεις. Μπορείς να είσαι όσο εναλλακτικός θες αρκεί είτε να μην λες ουσιαστικά πράγματα είτε να μην θίγεις τα συμφέροντα των αφεντικών σου. Αν κάνεις αυτές τις παραχωρήσεις τότε είσαι ελεύθερος να δώσεις στον αντιεξουσιαστή του καναπέ αυτό που αποζητά από την "πουλημένη τηλεόραση". Δεν ξέρω αν ο Θεοδωράκης, που αγαπημένο του θέμα για τις εκπομπές είναι οι αναρχικοί, στήνει καλοπροέραιτα αυτές τις παρωδίες γύρω από τον αναρχικό χώρο-νομίζω πως το κάνει καλοπροαίρετα. Άλλωστε, ειδικά στον χώρο των ΜΜΕ, είναι πολλοί οι Θεοδωράκηδες που νομίζουν πως όντως είναι διαφορετικοί. Σίγουρα πάντως, η κάθε αστεία Α.Κ. που εμφανίζεται στις εκπομπές του, παίζει το παιχνίδι αυτό απόλυτα συνειδητά καθώς σαν τυπική αριστερίστικη οργάνωση κυνηγά την πολιτική υπεραξία με κάθε τρόπο. Στην πρόσφατη εκπομπή που έκανε πάντως ο Θεοδωράκης για την 5η Μάη βρήκε κάτι πιο αστείο από την Α.Κ. να... "αντιπροσωπεύσει" τον αναρχικό χώρο (ναι, υπάρχουν και πιο αστεία πράγματα από την Α.Κ.). Τον Κάιν...

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Κάιν είναι ένας τύπος που λέγεται Παναγιώτης Παπαδόπουλος και την δεκαετία του '80, σε αυτό το μπουρδέλο που λεγόταν αναρχικός χώρος, ήταν ένας από τους λίγους συνειδητοποιημένους, κάτι που τον έκανε να ξεχωρίζει. Κατά έναν περίεργο τρόπο, όσο κάποια κομμάτια του χώρου άρχισαν να ωριμάζουν, ο Κάιν άρχιζε να απομακρύνεται. Εν τέλει την είδε πασιφιστής, απέταξε κάθε "μορφή βίας" και απομακρύνθηκε σαν κουρασμένος βασιλιάς στο ψηλό του κάστρο, να παρατηρεί από ψηλά τι γίνεται στον αγαπημένο του χώρο που πάντα τον πληγώνει μιας και δεν "καταδικάζει την βία" γενικά και αόριστα όπως ο ίδιος. Από την Κόρινθο όπου και εγκαταστάθηκε (αν δεν κάνω λάθος), ο Κάιν παρατηρούσε απο μακριά τα γεγονότα και έκανε παρεμβάσεις με διάφορες επιστολές του σε διάφορα ΜΜΕ όταν ήθελε να μιλήσει. Είχε στείλει μάλιστα και στεφάνι στον Σόντερς, το τελευταίο θύμα της 17 Νοέμβρη αφού σύμφωνα με τον ίδιο "η πολιτική βία είναι φασισμός". Τελευταία φορά εθεάθη γύρω στο 2002, όταν σε μια συγκέντρωση αλληλεγγύης για την 17Ν στα Προπύλαια, ο Κάιν μοίραζε ένα κείμενο που είχε γράψει και στο οποίο κατηγορούσε την 17Ν για "ψευτοεπαναστάτες" που "δρούσαν φασιστικά". Ο Κάιν προπηλακίστηκε έντονα από κόσμο που ήταν εκεί (κακώς κατά την άποψη μου, όχι βέβαια γιατί είμαι πασιφιστής σαν τον Κάιν) και "πληγωμένος" για μία ακόμα φορά από τον αναρχικό χώρο, αποσύρθηκε εκ νέου. Τα τελευταία χρόνια ο ελιτιστής Κάιν έπαιρνε βήμα από το Indymedia, το "Πολιτικό Καφενείο" και τελευταία από το Tvxs, όπου και επώνυμα σχολίαζε διάφορα ζητήματα της επικαιρότητας.

Δεν νομίζω πως έχει κανένα ιδιαίτερο νόημα να σχολιάσω την εκπομπή του Θεοδωράκη αναφορικά με την 5η Μάη στην οποία έδωσε το "παρών" ο Κάιν. Νομίζω πως εκτός από τα προφανή δεν έχω να πω τίποτα πρωτότυπο. Κατά την αποψή μου, ο Θεοδωράκης, όπως είπα και πιο πάνω, νομίζω ότι κάνει καλοπροαίρετα τα όσα κάνει άσχετα αν φαίνονται γελοία λόγω του ότι είναι απλά παρατηρητής του χώρου με τον οποίο γουστάρει να ασχολείται (και μάλιστα κακός παρατηρητής). Θεωρώ πάντως, ότι καλοπροαίρετα σκέφτηκε να γυρίσει μια εκπομπή αναφορικά με την 5η Μάη και φυσικά τα αφεντικά του με μεγάλη χαρά είδαν την εκπομπή να προβάλλεται καθώς το να έρχεται πάλι στην επικαιρότητα μια από τις πιο μαύρες μέρες όλου του κινήματος, σε μια περίοδο μάλιστα που ο κόσμος θα έπρεπε να βγαίνει μαζικά στους δρόμους, μόνό καλό μπορεί να είναι για αυτά. Και ο Θεοδωράκης και τα αφεντικά του έχουν συγκεκριμένο ρόλο οπότε πολλά πράγματα δεν μπορείς να πεις. Το να νομιμοποιείται όμως, από έναν αναρχικό με την παρουσία του, αυτό το πανηγύρι που στήθηκε στο Mega είναι εξοργιστικό. Όταν μάλιστα αυτός ο αναρχικός πιο πολύ μπερδεύει με την πασιφιστική παπαρολογία του παρά ξεδιαλύνει κάποια πράγματα, τότε το φαινόμενο είναι διπλά εξοργιστικό. Και επειδή ο Κάιν μιλώντας στον Θεοδωράκη απευθύνεται (και) σε έναν κόσμο που αν και δεν συμμετέχει ενεργά στο κίνημα, το βλέπει με θετικό μάτι, πιστεύω ότι η θεωρητική θολούρα που προκαλούν σε αυτόν τον κόσμο τα όσα λέει, πρέπει με κάποιο τρόπο να λυθεί. Εννοείται βέβαια, πως ο αναρχισμός είναι θεώρηση και όχι ιδεολογία, κάτι που σημαίνει πως πρόκειται για κάτι ανοικτό σε πολλές ερμηνείες και όχι για ένα κλειστό, νομοτελιακής αντίληψης δημιούργημα μιας αυθεντίας που είτε το πιστεύεις σχεδόν θρησκευτικά είτε δεν το πιστεύεις καθόλου. Υπό αυτή την έννοια η πολυμορφία του αναρχικού χώρου είναι όχι μόνο φυσική αλλά και αναγκαία και μέσα από αυτή την πολυμορφία οφείλει να προχωρά. Ωστόσο υπάρχουν και κάποια αντικειμενικά όρια, ένας κοινός τόπος, ένα μίνιμουμ πολιτικής συμφωνίας ανάμεσα σε όλους τους αναρχικούς. Και ο Κάιν το υπερβαίνει σε τέτοιο βαθμό που αλλοιώνει κατά πολύ την ίδια την ουσία του αναρχισμού. Και επειδη (ξαναλέω) το κοινό του Θεοδωράκη αποτελείται και από συμπαθούντες του χώρου, οι μαλακίες του Κάιν καλό είναι να μην μένουν αναπάντητες.

Είπε λοιπόν ο Κάιν στον Θεοδωράκη: "Ο Δεκέμβρης είχε την μυρωδιά εξέγερσης αλλά η εξέλιξή του ωφέλησε άλλη μια φορά το σύστημα και τους μηχανισμούς. Δεν νομίζω ότι είναι εξέγερση το να βανδαλίζεις και να λεηλατείς εκατοντάδες μαγαζιά. Ο Δεκέμβρης ήταν μια συντριβή, μια ήττα του κινήματος έτσι όπως εξελίχθηκε".

Τι μας λες ρε Κάιν, σοβαρά; Ώστε ήττα ο Δεκέμβρης... Αν μετά την 5η Μάη λοιπόν, ο αναρχικός χώρος όχι μόνο δεν διαλύθηκε (όπως πιστεύαμε ΟΛΟΙ εκείνη την ημέρα) αλλα αντίθετα, μιλώντας για την Αθήνα πάντα, ένα μεγάλο κομμάτι του κατάφερε να συσπειρωθει σε μόνιμη βάση, να συντονίσει τις ενέργειές του, να παράξει κεντρικό λόγο και να μπει σε τροχιά ομοσπονδιοποίησης (έστω και εμβρυϊκής), επιτέλους για πρώτη φορά μετά από 38 χρόνια (!!!) αυτό το οφείλει ακριβώς σε μια μαγιά που δημιουργήθηκε τον Δεκέμβρη του 2008 και αυτό είναι αντικειμενικότατο γεγονός ότι και να λέει ο εκτός τόπου και χρόνου, Κάιν. Ο Δεκέμβρης έφερε κοντά αναρχικές ομάδες που δεν μιλιόντουσαν, έμπασε πολύ νέο κόσμο στον χώρο, επανενεργοποίησε παλιούς συντρόφους, έκανε γενικά τον αναρχικό χώρο να πάει ένα βήμα μπροστά. Προφανώς και το "να βανδαλίζεις και να λεηλατείς εκατοντάδες μαγαζιά" δεν είναι θεμιτό αλλά αν ο Κάιν είδε πως αυτό ήταν το κύριαρχο φαινόμενο της εξέγερσης του Δεκέμβρη τότε πρέπει μάλλον να κόψει τον πολύ Πρετεντέρη (ή τον πολύ Ριζοσπάστη, δεν ξέρω τι προτιμά). Βέβαια, θέλω να πιστεύω πως ακόμα και ο Κάιν όταν καταδικάζοντας τους βανδαλισμούς λέει "μαγαζιά" αναφέρεται στα μικρομάγαζα και όχι στις τράπεζες και τα πολυκαταστήματα γιατί το κάψιμο αυτών, ναι, ήταν κυρίαρχο φαινόμενο αλλά το κακό που είναι δεν καταλαβαίνω! Για να μην παρεξηγούμαστε, σε αυτό το blog ούτε υμνητές των σπασιμάτων και των μπουκαλιών είμαστε, ούτε μας εκφράζει το "μπάχαλα ρε, μόνο μπάχαλα" (εχμ.. δεν μας εκφράζει απόλυτα τουλάχιστον). Όποιος όμως βλέπει μόνο αυτά στην εξέγερση του Δεκέμβρη μάλλον έχει χάσει το νόημα. Συνήθως, η δραστηριοποίηση είναι αυτή που προηγείται της συνειδητοποίησης. Και μέσω του Δεκέμβρη, μια μαζική δραστηριοποίηση οδήγησε σε μια μαζική συνειδητοποίηση. Και ας λέει ο Κάιν και το ΚΚΕ τα δικά τους...

Στην συνέχεια ο Κάιν αναφέρει: "Θεωρώ ότι η βία δεν έχει τίποτα να πει αυτή την στιγμή. Είναι κρίμα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μας να ξοδεύονται στις φυλακές και στο χώμα όπως ο Λάμπρος Φούντας. Θα πρέπει όλα αυτά τα παιδιά να σκεφτούνε ότι όλες οι σφαίρες που πέφτουν, είναι σφαίρες ενάντια στο κίνημα".

Εδώ ο Κάιν μας δείχνει πως είναι να μπαίνεις σε μια πολυκατοικία και να βρίσκεσαι με την μία στον έκτο της όροφο χωρίς να έχεις περάσει καν από τους άλλους πέντε. Κάτι τέτοιο επιχειρεί να κάνει βάζοντας στο ένα άκρο την "μη βία" και στο άλλο άκρο τον δρόμο που επέλεξε ο Λάμπρος Φούντας. Ανάμεσα στον πασιφισμό του Κάιν και το ένοπλο υπάρχει τόση διαφορά όση... ανάμεσα στο ισόγειο και τον έκτο όροφο (και βάλε). Η βία είναι ένα φαινόμενο που έχει πολλά επίπεδα. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι βίαιο μόνο όταν στέλνει μπάτσους για να διαλύσουν τις πορείες, θα έλεγα μάλιστα πως αυτή η μορφή βίας δεν είναι καν η κυρίαρχή του. Βία είναι πάνω από όλα η κάθε είδους επιβολή του συστήματος στην κοινωνία οπότε από πλευράς κοινωνίας η κάθε είδους αντίσταση σε αυτές τις επιβολές είναι αυτόματα αντιβία (πχ δεν υπάρχει "ειρηνική διαδήλωση" εκ φύσεως ακόμα και αν δεν ανοίγει μύτη). Κατά περιπτώσεις η βία του συστήματος κλιμακώνεται, από έμεση γίνεται άμεση οπότε αντίστοιχα οφείλει να κλιμακώνεται και η μορφή της αντιβίας. Δεν έχω θετική άποψη για το ένοπλο και το κείμενο αυτό δεν είναι το κατάλληλο για να αναπτύξω τις διαφωνίες μου, σίγουρα όμως είναι αποπροσανατολιστικό και αντεπαναστατικό να βάζεις στην μία πλευρά της ζυγαριάς τον Φούντα και στην άλλη τις απόψεις του Κάιν, που με το να απαρνείται καθολικά την βία όχι μόνο εθελοτυφλεί αλλά αλλοιώνει και το ίδιο το νόημα της κοινωνικής αντίστασης.

Σε ερώτηση του Θεοδωράκη για το ποιά είναι η πρόταση του αναρχικού χώρου, ο Κάιν απάντησε: "Να συσπειρώσει την κοινωνία. Να της δείξει ένα άλλο πρόσωπο, μια άλλη πρόταση. Μπορούμε να κάνουμε και κοινωνικές τράπεζες, μπορούν να μαζευτούν οι άνθρωποι που κλείνουν τα μαγαζιά τους, να κάνουν κοινωνικούς χώρους, κοινωνικά μαγαζιά και να μοιραστούν τα έξοδα. Κοινωνικά παντοπωλεία, εναλλακτικές κουζίνες, εναλλακτικά μαγαζιά".

Το συγκεκριμένο απόσπασμα το επέλεξα, όχι επειδή διαφωνώ με τα λόγια του Κάιν (το αντίθετο) αλλά επειδή αυτό που προτείνει, ενώ μπορεί να έχει απόλυτα επαναστατικό πρόταγμα, μέσα από την "ειρηνιστική" λογική του Κάιν μπορεί να εξελιχθεί στον απόλυτο ρεφορμισμό. Ο Κάιν εδώ, αναπτύσει με πολύ λίγα λόγια το πρόταγμα της παράλληλης οικονομίας, του οποίου είμαι οπαδός. Ωστόσο πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας πως επαναστατικές νησίδες μέσα στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν. Μια από τις βασικές διαφορές ανάμεσα σε αναρχισμό και λενινισμό είναι το ποιο ακριβώς στάδιο του κοινωνικού μετασχηματισμού είναι η επανάσταση. Ενώ ο λενινισμός θεωρεί πως στον κοινωνικό μετασχηματισμό η επανάσταση είναι το πρώτο μιας σειράς σταδίων, για τους αναρχικούς τα πράγματα είναι εντελώς ανάποδα και η επανάσταση είναι το τελευταίο. Υπό αυτή την λογική οφείλεις να δημιουργείς στο σήμερα τις δομές του αύριο ώστε μετά την επανάσταση να υπάρχει ένα έτοιμο κομμάτι στο οποίο θα βασιστεί η νέα κοινωνία. Όπως ακριβώς το αύριο αρχικά θα εμπεριέχει στοιχεία του σήμερα, έτσι και στο σήμερα υπάρχουν τα στοιχεία που θα το ανατρέψουν και αυτά τα στοιχεία είναι που οφείλουν να γίνουν δομές στο τώρα. Όταν ωστόσο προτάσεις αυτή την λογική αποτάσοντας παράλληλα κάθε μορφή σύγκρουσης τότε βάζεις νερό στον μύλο του ρεφορμισμού, είναι σαν να επιδιώκεις την βελτίωση της ζωής σου μέσα στον καπιταλισμό. Η δημιουργία μιας κοινωνίας μέσα στην κοινωνία μπορεί να είναι ο δρόμος προς την επανάσταση ωστόσο επ' ουδενί δεν μπορεί να λειτουργεί απόλυτα ανεξάρτητα καθώς πάντα θα υπάρχει η επίδραση του καπιταλισμού πάνω της. Και κάποια στιγμή θα πρέπει να απαλλαγεί μια και καλή από αυτόν, διαφορετικά θα προσπαθήσει ο καπιταλισμός να απαλλαγεί από αυτήν. Όπως και να έχει οι δομές που αναλύει ο Κάιν στον Θεοδωράκη αν εφαρμοστούν αποτελεσματικά στο σήμερα θα καταλήξουν αναπόφευκτα να συγκρουστούν με το σύστημα (είτε το επιδιώξουν αυτές, είτε το ίδιο το σύστημα) και η επανάσταση θα προέλθει ακριβώς μέσα από αυτή την σύγκρουση. Αν αυτή η απαγορευμένη, για τον Κάιν, λέξη δεν μπαίνει μέσα στην ανάλυση του για την παράλληλη οικονομία τότε αυτόματα αλλοιώνεται όλη η ουσία της.

Πάμε παρακάτω...

Η ατάκα του Κάιν: "Υπάρχει ένα ρεύμα ανάμεσα στην κοινωνία και το κίνημα που συμπεριφέρεται τυφλά" είναι όλα τα λεφτά.

Κάιν μου, πρέπει να καταλάβεις ένα πράγμα. Το κίνημα, η κοινωνία και αυτό το ρεύμα που συμπεριφέρεται τυφλά δεν είναι τρία ξεχωριστά πράγματα. Και το (όποιο) κίνημα και αυτό το ρεύμα είναι κομμάτια της κοινωνίας και η κοινωνία, καλώς ή κακώς, δεν είναι κάτι ομοιόμορφο. Σε μια απεργία που έγινε πριν λίγους μήνες, ενώ κάποιοι τις έπαιζαν στα Προπύλαια με τους μπάτσους, το αναρχικό μπλοκ, κάποια αριστερά μπλοκ και τα μπλοκ κάποιων σωματείων συνυπήρχαν μπροστά από την Βουλή με την κρυφοφασιστική Σπίθα του Θεοδωράκη (όχι του μάνατζερ της Α.Κ., του άλλου) ενώ παράλληλα κάποια άλλα αριστερά μπλοκ πήγαιναν σπίτι τους μετά την καθιερωμένη παρέλασή τους. Όλες αυτές οι διαφορετικές στάσεις είναι δείγματα μιας ανομοιογενούς κοινωνίας. Το ότι πολλές πολιτικές επιλογές κομματιών της κοινωνίας είναι βλαβερές όσον αφορά τον αγώνα είναι γεγονός και το πως λύνονται οι ενδωκοινωνικές κόντρες είναι μια μεγάλη κουβέντα. Ωστόσο το να βγάζεις εκτος κοινωνιας ένα κομμάτι στο οποίο είτε απλά διαφωνείς μαζί του είτε στέκεσαι ακόμα και εχθρικά απέναντι του είναι εκτός από ελιτίστικο και αντικοινωνικό...

Στην συνέχεια λέει: "Οι αναρχικοί ποτέ δεν είπαν ότι είναι επαναστατική πράξη να καις ένα βιβλιοπωλείο, ακόμα και αν αυτό είναι του Άδωνι Γεωργιάδη. Εγώ ήμουν από αυτούς που είχαν βγάλει κείμενο τότε και εναντιώθηκα στον εμπρησμό του βιβλιοπωλείου του συγκεκριμένου. Εγώ δεν επιβάλλω κρεμάλες στο Σύνταγμα για τους εξουσιαστές και τους φασίστες. Εγώ τους θέλω και αυτούς να δουλέψουν σε μια άλλη κοινωνία αυτοδιαχειριζόμενη. Για το συλλογικό καλό. Το ίδιο που πονάω για τα θύματα της Μαρφίν, για τον Γρηγορόπουλο ή για έναν νεκρό αναρχικό πονάω και για τον Βασιλάκη που σκοτώθηκε μέσα στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξης, για τα δύο παιδιά που σκοτώθηκαν στου Ρέντη. Βάζω στο ίδιο επίπεδο την ανθρώπινη ζωή. Χωρίς συμψηφισμούς".

Το να βάζεις στο ίδιο τσουβάλι την δολοφονία του Γρηγορόπουλου με ένα πέσιμο στο βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη νομίζω πως θα το έβρισκε ηλίθιο ακόμα και ο ίδιος ο Γεωργιάδης αλλά δεν περίμενα κάτι καλύτερο από έναν τύπο, του οποίου οι επιστολές διαβάζονται στο Τηλε Άστυ του Καρατζαφέρη. Κάποιος που ξεκίνησε να ασχολείται με τον αναρχισμό στις αρχές της δεκαετίας του '80 θα έπρεπε να έχει κάποια πράγματα ξεκαθαρισμένα στο κεφάλι του αλλά μάλλον (;) δεν είναι έτσι. Ας τα παρουμε από την αρχή λοιπόν. Όπως είπαμε και πιο πάνω υπάρχουν δύο είδη βίας. Η πρωτογενής, που προέρχεται από το σύστημα και η αντιβία, η οποία είναι η φυσική απάντηση στην πρώτη. Το οδόφραγμα έχει αντικειμενικά δύο πλευρές και είτε μας αρέσει είτε όχι, όλοι βρισκόμαστε σε μια από τις δυο είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα. Αν συνειδητά λοιπόν κάποιος έχει επιλέξει πως τοποθετεί τον εαυτό του στην πλευρά των καταπιεσμένων τότε αυτόματα αναγνωρίζει πως υπάρχει και μαίνεται ένας κοινωνικός/ταξικός πόλεμος. Και σε αυτό τον πόλεμο το ανώτερο ιδανικό δεν είναι η "ανθρώπινη ζωή", είναι η ελευθερία. Διαφορετικά, φίλε Κάιν, θα έπρεπε να είσαι ενάντιος και σε αυτούς που κάνουν απεργία πείνας για να διεκδικήσουν την ελευθερία τους καθώς και οι ίδιοι με το να βάζουν σε κίνδυνο την ζωή τους δεν σέβονται την ανθρώπινη ζωή. Δεν σε βλέπω όμως να μιλάς εναντίον τους, μάλλον γιατί και ο λαϊκισμός έχει και τα όρια του. Ξαναλέω, ότι το πότε κλιμακώνεται η αντιβία είναι μεγάλο ζήτημα και άλλη κουβέντα οπότε το θέμα μας εδώ δεν είναι το αν αυτοί που έκαψαν το βιβλιοπωλείο του φασίστα του ΛΑΟΣ ή αν αυτοί που έστειλαν βόμβα στο υπουργείο του Χρυσοχοϊδη έπραξαν σωστά ή λάθος. Το ζήτημα είναι ότι με το να βάζεις στο ίδιο τσουβάλι κάθε μορφή βίας ανεξάρτητα από το ποιοί την ασκούν και το σε ποιούς στρέφεται, ουσιαστικά απαρνείσαι ακόμα και την ίδια την ύπαρξη του κοινωνικού/ταξικού πολέμου βάζοντας νερό στον φιλελεύθερο μύλο και παίζεις το παιχνίδι της εξουσίας, η οποία όποτε βλέπει πως η βία της ξεπερνάει τα όρια που είναι νομιμοποιημένα από την κοινωνία, την απογυμνώνει από το πολιτικό της περιεχόμενο (μιλώντας συνήθως για "μεμονωμένα περιστατικά"). Αυτό ακριβώς κάνει και ο Κάιν όταν εξισώνει κάθε μορφή βίας. Παίζει το παιχνίδι της εξουσίας. Α! Και με την ευκαιρία Κάιν... Οι άνθρωποι δεν θα αλλάξουν έτσι ξαφνικά από μόνοι τους. Δεν θα έρθει ένα πρωί που εξουσιαστές θα πουν: "Ας γίνουμε ίσοι με τους υπόλοιπους". Συγγνώμη που θα σε σοκάρω, αλλά αυτές είναι χριστιανικές μαλακίες.

Και τέλος ο Κάιν λέει: "Εγω λέω ότι προσπαθώ να είμαι αναρχικός. Είναι η πιο όμορφη ιδεολογία του κόσμου. Δεν ξέρω αν πρόκειται να την αγγίξω ποτέ, είμαι στον δρόμο για το να γίνω αναρχικός. Να βελτιώσω τον εαυτό μου, να γίνω καλύτερη προσωπικότητα, να βοηθήσω τους άλλους ανθρώπους. Είμαι στον αγώνα να γίνω αναρχικός και στηρίζεται στην αγάπη για την ζωή, όχι στην αγάπη για τον θάνατο".

Διότι, ως γνωστόν, Κάιν, "δεν υπάρχουν αναρχικοί την σήμερον ήμερα" κτλ κτλ. Κάιν, όντως δεν είσαι αναρχικός. Όχι όμως γιατί "δεν έχεις καταφέρει ακόμα να αγγίξεις την αναρχική ιδεολογία" (την αναρχική ποια;;;) αλλά γιατί δεν έχεις καταφέρει καν να καταλάβεις την ουσία του αναρχικού αγώνα. Τα μικροαστικά, ατομικιστικά (και στην ουσία τους αντιαναρχικά) "προσπαθώ να είμαι αναρχικός αλλά δεν είμαι" είναι η εκδοχή μιας lifestyle ντεμεκ ψευτοαναρχίας της κακιάς ώρας. Διότι (ας το γραψω άλλη μια φορά και ας με πουν γραφικό) το αν είσαι αναρχικός ή όχι δεν το καθορίζει ο τρόπος ζωής σου ή ο ρόλος σου στο σύστημα, το καθορίζει η διάθεσή σου απέναντι στο σύστημα και ο πολιτικός σου αγώνας απέναντι σε αυτό. Όλα τα άλλα είναι βλακείες των lifestyle αναρχικών όπως ο Κάιν και είναι για να γελάει ο κόσμος...

Υ.Γ. Περιμένουμε με αγωνία την επόμενη παρέμβαση του αναρχικού Κάιν, στην οποία θα καταγγέλει τους φασίστες κατοίκους της Κερατέας, οι οποίοι αντί για λουλούδια πετάνε μολότοφ στα ΜΑΤ...

Ο ΑΚιτισμος του ΕΕΚ (ή ο ΕΕΚιτισμος της ΑΚ;)

"Να πω κακία για ΕΕΚ;" είπα σε μια facebookικη συζητηση. "Πες πες!" αναφώνησε γεμάτος ανυπομονησία ένας συντροφος και συντρολος. "Θα την πω light και αν ζητηθουν επεξηγησεις θα την πω hardcore. Το κακο με το ΕΕΚ λοιπόν είναι πως πασχει από ΑΚ-ιτισμο" απαντησα και άναψα φωτιες σε συμπαθέστατη ΕΕΚιτισα που απαντησε: "Το ΕΕΚ πάσχει από ΑΚ-ιτισμο; Και εσυ απο τι πάσχεις αγαπητέ; Απο ασχετοσύνη;". Σύντομα ήρθε και το ποστ αποριας απο τον συντρολο που ειπε: "Αυτο δεν το περιμενα. Να τους πεις οπορτουνες δεκτον. Αλλα Ακαπιτες; Για εξηγησου!". Η φιλη ΕΕΚιτισα ήταν πια εκτός εαυτού: "Οπορτούνες λέει ο άλλος! Ρε τι εχετε πιει; ΕΕΚ λεμε, όχι ΣΕΚ". "Δεν τους ειπα ΑΚιτες. Ειπα ότι πασχουν απο ΑΚιτισμο.. Ερχεται ποστ ποταμι για να εξηγηθω.." απαντησα αλλά μετά απο σχετικές ενστάσεις να μην γραψω κατι μεγάλο εκει, σκεφτηκα να το κάνω κειμενο εδω. Αρχικα σκεφτηκα πως δεν ειναι και κανα σοβαρο θεμα για να σπαταλήσω ενα κειμενο εδω αλλα μετά θυμηθηκα αυτο που ειχα πει όταν πρωτοξεκίνησε αυτο το blog. Ότι δηλαδή δεν θα εχει κάποιον στανταρ χαρακτηρα, θα ειναι απλα ενα μεσο έκφρασης για όποτε θέλω να γραψω κατι ειτε σημαντικο ειτε ασημαντο. Ας το ανανεωσω και λίγο μιας και εχω μεινει να το συντηρω μονο εγω (οι υπόλοιποι συνιδρυτες του δεν εγραψαν ποτε, πανω μου το πηρα όλο, γκουχ γκουχ ακουτε εκει εξω;).

Παμε λοιπόν:

Βασικά δεν απεχεις και παρα πολυ συντρολε αν τους πεις απλα οπορτουνες. Απλα ο οπορτουνισμός τους ειναι copy paste από τον αντιστοιχο της Α.Κ.. Να τα παρουμε
λοιπόν με την σειρα:

Φάκελος Αντιεξουσιαστική Κίνηση

Ο όρος "Αντιεξουσιαστης" έχει τις ρίζες του στην Α' Διεθνή. Στην Α' Διεθνή υπήρχε η αναρχικη πτέρυγα που εκφραζόταν κυρίως από τον Μπακούνιν και η μαρξιστική πτέρυγα που εκφραζόταν κύριως από τον... Μαρξ. Όταν λοιπόν η μαρξιστική πτέρυγα μιλουσε για σοσιαλισμό, η αναρχικη πτέρυγα για να κάνει κατανοητή την διαφοροποίησή της μιλούσε για έναν "Αντιεξουσιαστικό Σοσιαλισμό". Και κάπως έτσι γεννηθηκε και εξαπλώθηκε ο όρος Αντιεξουσιαστής που στην πραγματικότητα καμία διαφορά δεν έχει από την έννοια "Αναρχικος". Ιστορικά λοιπόν, όταν μιλάμε για Αντιεξουσιαστή αυτόματα μιλάμε για Αναρχικο. Και το ανάποδο...

Στον ελληνικό αναρχικο χώρο (που ειναι κατι σαν αυτο που λενε οι πρωην ναρκωμανεις για την πρεζα-αν δεν μπλέξεις μαζι της δεν ξερεις τι μαρτύριο είναι) γεννήθηκε κάποια στιγμή η εξής αυθαιρεσία: Υπήρχαν άτομα που δήλωναν μεν Αντιεξουσιαστές αλλά όχι Αναρχικοί! "Μνηστητη μου κυριε" θα αναφωνούσε σύσσωμος ο αναρχικός χώρος σε μια άλλη χωρα ΑΛΛΑ στον αναρχικο χώρο της Ελλάδας αυτό έγινε αποδεκτό. Τα χαρακτηριστικά αυτων που δήλωναν αντιεξουσιαστες αλλα όχι αναρχικοι ήταν τα εξής: Ήταν ευαισθητοποιημένοι απέναντι σε ότι γινόταν γυρω τους, συμπαθούσαν τον χώρο, ανακατευόντουσαν σε διάφορες διαδικασίες και σε διάφορες δράσεις του αλλά δεν ειχαν ανακαλύψει απόλυτα την πολιτική τους ταυτότητα, ψιλοκοίταγαν και προς την αριστερά, το έψαχναν γενικα αλλα δεν ήταν τόσο σίγουροι για το αν πρέπει να δηλώσουν με σιγουρια αναρχικοι. Ήταν, με άλλα λόγια, άτομα τα οποία θα χαρακτηριζόντουσαν η "περιφέρεια" του αναρχικου χώρου. Ήταν σίγουροι μόνο για ένα πράγμα: Δεν γούσταραν την εξουσία. Δήλωναν λοιπόν "Αντιεξουσιαστές" που ήταν πιο ανώδυνο. Άρχισε να κάνει λοιπόν την εμφάνισή της σε διάφορες υπογραφές ο πλεονασμός: "Αναρχικοί/ες, Αντιεξουσιαστές/στριες". Διότι κάποιοι πολύ απλά έβρισκαν τον εαυτό τους μέσα στον όρο Αντιεξουσιαστής αλλά όχι στον όρο Αναρχικός.

"Αυτό σε πείραξε μέσα στον χωρο σε συντροφι, αλλα προβλήματα δεν υπάρχουν;" θα μου έλεγε κάποιος και θα ειχε δίκιο αν δεν υπήρχε το σωτήριο 2003, τότε που στην Θεσσαλονίκη, Γένοβα έγινε η κάθε συνοικία. Τότε λοιπόν, λίγο πριν την σύνοδο κορυφής των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Θεσσαλονίκη, φτιάχτηκε η "Αντιεξουσιαστική Κίνηση". Με τον καιρό λοιπόν, η Α.Κ. εκμεταλλεύτηκε την αυθαιρεσία της προηγούμενης παραγράφου και όχι απλά την συντήρησε αλλά την οργάνωσε κι όλας!!! Είσαι αντιεξουσιαστής αλλά όχι αναρχικος; Η μεγάλη αγκαλιά της Α.Κ. σε περιμένει.... Και με την έλειψη ιδεολογίας να ειναι όχι αρνητικό χαρακτηριστικό αλλά ζητούμενο για αυτήν, η Α.Κ. μάζεψε μια τεράστια γκάμα ανθρώπων. Φιλο-Καστοριαδικοί, νετσαγιεφικοί, πρωην αριστεροι "που η αριστερά τους απογοήτευσε", φιλο-αριστεροι που όμως ψιλοσυμπαθούσαν τον αναρχικο χωρο και φυσικά "αντιεξουσιαστες αλλα όχι αναρχικοι" στριμώχτηκαν στις τάξεις της Α.Κ. και με δυο-τρια κεφάλια να τους συντονίζουν επιδόθηκαν σε έναν ατέλειωτο οπορτουνισμό. Τα πηγαινε καλά ο αναρχικος χώρος; Η Α.Κ. έβαζε το Αλφα μεσα στον κύκλο (και ας μην ήταν αναρχικοι). Τα πήγαινε σκατά ο αναρχικος χώρος; Η Α.Κ. έβγαζε το Άλφα από τον κύκλο και έβαζε το τρία. Συγκρουόταν η Α.Κ. σε πορειες; Τα εβαζε με το κράτος! Συγκρούονταν άλλοι σε πορειες; Ήταν μπάχαλοι. Υπήρχε σοβαρο αναρχικο στέκι στις σχολες των φοιτητων της Α.Κ.; Οι φοιτητές της Α.Κ. ήταν στο στέκι. Δεν υπήρχε σοβαρό αναρχικο στέκι στις σχολές των φοιτητών της Α.Κ.; Πήγαιναν στα ΕΑΑΚ (στο "γαμιέται η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ" να συμφωνούμε και σε όλα τα άλλα δεν βαριέσαι, άλλωστε "αντιεξουσιαστες ειμαστε, όχι αναρχικοι").

Η Α.Κ. λοιπόν δεν είναι αναρχικη οργάνωση. Κοιτα να δεις όμως πρόβλημα, δεν είναι ουτε αριστερη. Άρα τι διαολο ειναι; Το μονο σιγουρο ειναι πως προκειται για "κατι διαφορετικό". Και σαν κατι διαφορετικό επρεπε κάπως να διαφοροποιηθεί από τους "άλλους αντιεξουσιαστες, τους αναρχικους". 'Αρχισε λοιπόν να αριστερίζει. Άρχισε τις συμμαχιες με αριστερες οργανωσεις και άρχισε να στοχεύει πιο πολύ στην περιφέρεια της αριστερας. Σύντομα ακόμα και οι ίδιοι οι αριστεροι την θεωρούσαν "το πιο σοβαρο κομμάτι του αναρχικου χωρου" και ελεγαν πως "παρά τις διαφορες μαζι της, είναι ένα κομμάτι που νιωθουμε κοντά μας". Ο Σκυφτούλ.. ε... συγγνωμη, η Α.Κ. ήθελα να πω, τα ειχε καταφέρει. Είχε αποκτήσει μια κάποια ταυτότητα!

Φάκελος ΕΕΚ

Περνάμε τωρα στην ελληνική αριστερά. Κάποτε η ελληνική αριστερά είχε δυο μεγάλους πόλους και κάτι δεκάδες μικροοργανώσεις και κόμματα. Οι δυο μεγάλοι πόλοι ήταν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ για τις δεκάδες μικροργανώσεις και κομματα υπήρχαν δυο βασικά μετωπα, το ΕΝΑΝΤΙΑ και το ΜΕΡΑ. Μέσα στο ΜΕΡΑ υπήρχε το τροτσκιστικο ΕΕΚ του συμπαθέστατου Σάββα Μιχαήλ (φωτο). Ο Σάββας Μιχαήλ δεν πήγαινε καθόλου τους αναρχικους και πολύ καλά έκανε από την μεριά του ο άνθρωπος, άλλωστε ούτε οι αναρχικοι πάνε τους τροτσκιστες, πολιτική διαφωνία is the name. Υπάρχουν και κείμενα άλλωστε που κράζει τους "μικροαστους αναρχικους" και άλλα τετοια ωραία.

Θα έλεγε κανείς πως το ΕΕΚ ήταν κάποτε αυτο που διάφοροι αριστεροι αποκαλούν "παλαιοΚΚΕδες" αν και εδω μιλάμε για τροτσκιστές βέβαια. Κάποια στιγμή λοιπόν, τα δύο μεγάλα μέτωπα της "εξωκοινοβουλευτικής" αριστερας, το ΜΕΡΑ και το ΕΝΑΝΤΙΑ αποφάσισαν να τα βρουν και να ενωθούν. Πιστευαν πως ηρθε η ωρα να γίνουν, μετά το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ο τρίτος πόλος της αριστεράς. Και επειδη όπως λέει και ένα σύνθημα "Ο Σάββας είναι κομμουνισταράς γι΄αυτό και δεν παρέδωσε σε ΣΕΚ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ" το ΕΕΚ αποφάσισε να μην ειναι μεσα σε αυτόν τον τρίτο πόλο (ο οποίος by the way ονομάστηκε ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Οι εξηγήσεις για την απόφαση αυτή του ΕΕΚ ποικίλουν. Αν ρωτήσεις τους ίδιους τους ΕΕΚιτες θα σου πουν ότι ενώ οι ίδιοι ήταν στους δρόμους τον Δεκέμβρη τα υπολοιπα κομμάτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ασχολιόντουσαν με το πως θα λύσουν τα εσωτερικά τους για να φτιαχτεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οπότε δεν έχουν καμία δουλειά μαζί τους. Και αυτό θα έλεγα πως είναι μια πολυ λογική εξήγηση. Αν από την άλλη ρωτήσεις κάποιον μεσα από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα σου πει ότι το ΕΕΚ διαχρονικά ειναι στα μαχαίρια με τους άλλους τροτσκιστές που βρίσκονται μεσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δηλαδή το ΣΕΚ και δεν την παλευει μία να συμπορευεται μαζί τους. Αυτό και αν είναι μια πολύ λογική εξήγηση εδώ που τα λέμε. Απόλυτα λογική θα έλεγα. Δεν έχει και πολυ μεγάλη σημασία βέβαια, η ουσία είναι πως το ΕΕΚ για δικους του λόγους, έκρινε πως η παρουσία του μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι μια σωστή επιλογή.

Μετά απο εννια χρόνια λοιπον (όσο δηλαδη κράτησε το ΜΕΡΑ), το ΕΕΚ έμεινε και πάλι μόνο του. Για την ακρίβεια, όχι απλά έμενε μόνο του αλλά έβλεπε το μεγαλύτερο κομμάτι της λεγόμενης "εξωκοινοβουλευτικής" αριστερας να συσπειρώνεται και άρα να δυναμώνει, κάτι που εκ των πραγμάτων το οδηγούσε στην... απομόνωση. Κοινώς, για ποιον λόγο να στηρίξει κάποιος αριστερος το ΕΕΚ και όχι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ την στιγμή που η τελευταία συμβολίζει και κάτι "ενωτικό"; Το ΕΕΚ βρέθηκε σε αυτη την δύσκολη θέση και μάλιστα μετά από δικιά του επιλογή και αυτό είναι κάτι που θέλει πολλά αρχιδια για να ειμαστε δίκαιοι.

Για την διαχείριση της απο πάνω κατάστασης ωστόσο το ΕΕΚ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει έναν "μη αρχιδάτο" τρόπο. Είχε πάρει άλλωστε τα κατάλληλα μαθήματα απο την Αντιεξουσιαστική Κίνηση. Όπως η παρεα του Σκυφτούλη, για να έχει λόγο ύπαρξης (καθώς με δεδομένη την ύπαρξη κανονικού αναρχικου χώρου δεν ειχε κανενα λόγο ύπαρξης) απευθύνθηκε στην περιφέρεια της αριστερας, έτσι και το ΕΕΚ αποφάσισε να το πάει αντίστροφα το πραγμα. Για να έχει λόγο ύπαρξης, αποφάσισε να απευθυνθεί στην "περιφέρεια" του αναρχικου χώρου.

Άρχισε λοιπον να σνομπάρει την (πολιτικά και ιδεολογικά συγγενή της) αριστερά και να κάνει διαρκώς την εμφάνισή της σε πορειες καλεσμένες από αναρχικους (τους οποίους εκραζε πριν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να μην ξεχνιομαστε και τους αποκαλούσε "μικροαστους"). Απέταξε τον παραδοσιακό λόγο της αριστερας (που τιμούσε επί ΜΕΡΑ)και άρχισε να μιλαει σαν αναρχικη οργάνωση και μάλιστα των '80s: Από παλαιοΚΚΕδες έγιναν παλαιοαναρχικοι! Μέχρι και τις λέξεις "Ελευθεριακός Κομμουνισμός" ακούσαμε από το ΕΕΚ! "Μνηστητη μου κυριε" που λέγαμε και στην αρχη του κειμένου....

Όπως κάποτε η Α.Κ. λοιπόν είχε αρχίσει να αριστερίζει, έτσι και το ΕΕΚ είχε αρχίσει να αναρχίζει. Και σύντομα (copy paste από πιο πάνω με λίγες αλλαγές) ακόμα και οι ίδιοι οι αναρχικοί το θεωρούσαν "το πιο σοβαρο κομμάτι της αριστερας" και ελεγαν πως "παρά τις διαφορες μαζι του, είναι ένα κομμάτι που νιωθουμε κοντά μας". Ο Σαββ.. ε... συγγνωμη, το ΕΕΚ ήθελα να πω, τα ειχε καταφέρει. Είχε αποκτήσει μια κάποια ταυτότητα!

Εν κατακλείδει:

Η Α.Κ. για να έχει λόγο υπαρξης αριστερίζει.
Το ΕΕΚ για να εχει λόγο ύπαρξης αναρχιζει.
Σε αυτές τους τις πορειες, που και που συναντιούνται κι όλας...

Υ.Γ. Sorry για την μη παρουσια τονων σε πολλές λέξεις..

Το κίνημα μετά την κρίση και ο βαθύς ύπνος της αριστεράς....

Αν η 5η Μάη ήταν κομβικής σημασίας ημερομηνία για το κίνημα (ότι και αν εννοεί ο καθένας με αυτή την λέξη), άλλο τόσο κομβικής σημασίας έχω την αίσθηση πως ήταν και η 15η Δεκέμβρη. Έτυχε να βρίσκομαι εκτός Αθήνας και τις δυο αυτές ημερομηνίες και άρα να λείπω από αυτές τις δυο διαδηλώσεις, θυμάμαι ωστόσο την ψυχολογία μου «πιάνοντας» από μακριά το κλίμα που επικρατούσε. Πιστεύω πως δεν έχω ζήσει πιο άσχημη, κινηματική μέρα από την 5η Μάη. Αντίθετα, τα συναισθήματά μου ήταν ακριβώς αντίθετα όσον αφορά την 15η Δεκέμβρη. Νομίζω πως αν η 5η Μάη ήταν η μέρα που το κίνημα γονάτισε (ακόμα θυμάμαι τις αμήχανες, ολιγάριθμες διαδηλώσεις που ακολούθησαν), η 15η Δεκέμβρη ήταν η μέρα που σταθήκαμε πάλι στα πόδια μας οριστικά. Δεν είναι καιρός για πανηγυρισμούς ωστόσο. Η δύσκολη περίοδος που διανύουμε είναι απλά στην αρχή της. Και σε όλη αυτή την μεγάλη διαδρομή μέχρι το τέλος της, οι διακυμάνσεις που θα γνωρίσουμε θα είναι πολλές.

Αυτό το φαινόμενο που λέγεται οικονομική κρίση θα κρατήσει για αρκετά χρόνια δυστυχώς. Είναι αναπόφευκτο πως όλο αυτό το διάστημα η ανάγκη για αγώνες θα είναι μεγάλη και όσο περνάει ο καιρός, κατά την άποψή μου, όλο και περισσότεροι θα την αποκτούν. Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση εξελίσσεται ένας μαραθώνιος και η διάρκειά του θα είναι γεμάτη με απογοητεύσεις (όπως η 5η Μάη) και με ψυχολογικές ανατάσεις (όπως η 15η Δεκέμβρη). Μάλλον θα πρέπει να είμαστε απόλυτα προετοιμασμένοι να ανταπεξερχόμαστε στις απογοητεύσεις και να διαχειριζόμαστε χωρίς έπαρση τις ανατάσεις. Το πραγματικό ζήτημα όμως είναι η απάντηση στο εξής ερώτημα: Τι ακριβώς θέλουμε να βρούμε στο τέλος αυτού του μαραθωνίου; Θα ήθελα πολύ η απάντηση να είναι πως αυτό που θα θέλαμε να βρούμε είναι η καταστροφή του κράτους και του κεφαλαίου, η κατάργηση του καπιταλισμού και η εγκαθίδρυση του ελευθεριακού κομμουνισμού (η αναρχία δηλαδή ντε). Αν απαντούσα κάτι τέτοιο όμως, μάλλον θα πετούσα στα σύννεφα.

Νομίζω πως αυτό που έχει να κερδίσει η κοινωνία από όλη αυτή την ιστορία, είναι πως στο τέλος αυτής της ειδικής περιόδου μπορεί να δημιουργηθεί ένα πολυμορφικό, εργατοκοινωνικό κίνημα με ξεκαθαρισμένη την αντικαπιταλιστική του διάθεση. Ένα κίνημα που θα αμφισβητεί και θα αντιστέκεται, που η εξουσία θα το βρίσκει πάντα μπροστά της. Ο (ρεαλιστικός) αυτός στόχος μπορεί να επιτευχθεί με διαρκή προπαγάνδα συνολικότερων προταγμάτων που θα μπορούν να δίνουν μια πιο επαναστατική προοπτική στους (αναγκαίους πάντα) αγώνες για πιο μερικά ζητήματα. Αν δεν γίνει αυτό, αυτή η σύγχρονη χούντα θα έχει την κατάληξη της παλιάς. Θα έρθει δηλαδή κάποια στιγμή η ώρα της «μεταπολίτευσης», σταδιακά η κοινωνία θα συντηρητικοποιηθεί ξανά και αναπόφευκτα θα οδηγηθεί πίσω στην απάθεια.

Η εξαετία της χούντας έχει πολλά περισσότερα κοινά με την τωρινή περίοδο από τα προφανή. Έχω την εντύπωση πως ένα από αυτά είναι η στάση της αριστεράς απέναντι στα γεγονότα. Την εξαετία της χούντας το κεντρικό πολιτικό πρόταγμα όλων των αγωνιστών ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους ταυτότητα περιορίστηκε στο εξής απλό, λιτό και περιεκτικό σύνθημα: «Κάτω η χούντα». Ποτέ δεν μπήκαν πιο γενικά ζητήματα, ποτέ κανείς δεν μίλησε για την καταστροφή του καπιταλισμού, ποτέ κανείς δεν φώναξε ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ το προφανές ότι δηλαδή: «ρε παιδιά και να ρίξουμε την χούντα δεν θα έχουμε ξεμπερδέψει». Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα αντιχουντικό κίνημα που έσβησε ολοκληρωτικά μερικά χρόνια αργότερα κάτω από την εξουσία του «σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ της αλλαγής». Υπάρχουν ελαφρυντικά βέβαια για εκείνη την κακή διαχείριση των πραγμάτων κατά την περίοδο της χούντας. Εκτός από το ΚΚΕ που σφύριζε αδιάφορα, η υπόλοιπη αριστερά ήταν ακόμα ανοργάνωτη και ανώριμη ενώ ο αναρχικός χώρος ήταν τόσο μικρός που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανύπαρκτος. Ελαφρυντικά υπήρχαν τότε. Τώρα δεν υπάρχουν…

Αν υπάρχει ένα κομμάτι της αριστεράς που σήμερα θέτει συνολικότερα ζητήματα αυτό είναι το ξεπουλημένο και βολεμένο ΚΚΕ (που βέβαια τις κρίσιμες στιγμές θα σφυρίζει πάλι αδιάφορα-ήδη το κάνει άλλωστε) και αυτό είναι μεγάλη ντροπή για την λεγόμενη «ριζοσπαστική» αριστερά, η οποία άλλωστε είναι τόσο ριζοσπαστική που αναλώνεται απλά σε συνθήματα τύπου «έξω από την ΕΕ», «έξω το ΔΝΤ», «κάτω το μνημόνιο», «κρατικοποίηση των τραπεζών», ασκεί με άλλα λόγια αντιπολίτευση στην κυβερνητική πολιτική. Και όταν ασκείς απλά αντιπολίτευση σημαίνει πως είσαι κομμάτι αυτού στο οποίο αντιπολιτεύεσαι.

Θα μπορούσε άραγε η «επαναστατική» αριστερά να μιλάει επαναστατικά; Αμφιβάλω. Πως θα μπορούσε να το κάνει την στιγμή που έχει επιλέξει να κινείται ξεκάθαρα μέσα από τους θεσμούς του συστήματος; Πως θα μπορούσε να μιλάει στο σήμερα (και όχι όταν αποφασίσει η ίδια σαν τυπική πρωτοπορία, πως ο κόσμος είναι έτοιμος να το δεχθεί) για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και χωρίς αντιπροσώπους που παίζουν το παιχνίδι των αφεντικών, όταν και η ίδια παίρνει μέρος στις κοινοβουλευτικές εκλογές; Άραγε θα πρέπει να γίνει κάτι σαν το ΚΚΕ πρώτα, να βολευτεί δηλαδή για τα καλά μέσα στην Βουλή τόσο ώστε να μην μπορεί καμία κάλπη να την βγάλει εκτός, για να μπορεί να μιλήσει ξεκάθαρα; Μάλλον ναι…

Δυο χρόνια πριν, τέτοιο μήνα περίπου έγινε μια μεγάλη εξέγερση, η μεγαλύτερη που είχε γνωρίσει η Ελλάδα από το 1973 και μετά. Μέσα σε αυτό τον χαμό οι αριστερές οργανώσεις ήθελαν να «πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων» (λες και υπάρχει κυβέρνηση που ΔΕΝ είναι δολοφόνων) και να «διαλυθούν τα ΜΑΤ» (λες και όσο υπάρχει κράτος και εξουσία θα σταματήσει να υπάρχει και καταστολή ακόμα και αν διαλυθούν τα ΜΑΤ). Ο αναρχικός χώρος είπε απλά «Κάτω το κράτος». Δεν θέλω να ευλογώ τα γένια μου αλλά δυο χρόνια μετά, αν έχει μείνει κάτι από εκείνο τον Δεκέμβρη είναι κάποια άτομα που ενίσχυσαν με την παρουσία τους τον αναρχικό χώρο και συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται μέσα από αυτόν. Τον Δεκέμβρη κανείς μας δεν βγήκε στον δρόμο επειδή ξύπνησε ξαφνικά ένα πρωί και είπε: «Σήμερα είμαι αναρχικός, θα πάω να τα γαμήσω όλα». Η καταπίεση ήταν αυτή που έβγαλε τον κόσμο στον δρόμο τον Δεκέμβρη, όχι η ξαφνική ιδεολογικοποίηση. Αυτοί που έμειναν όμως εκεί και μετά τον Δεκέμβρη ήταν όσοι αντιλήφθηκαν την ουσία του αγώνα. Αυτοί που αντιλήφθηκαν πως αν δεν πέσει το κράτος ο αγώνας δεν θα έχει ποτέ αποτέλεσμα. Όσοι έμειναν στο ότι πρέπει να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων ή στο ότι πρέπει να διαλυθούν τα ΜΑΤ γύρισαν σπίτι τους απογοητευμένοι γιατί «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει». Από την σκοπιά τους, ίσως να είχαν και δίκιο. Αν δεν μιλήσουμε πραγματικά επαναστατικά και αν δεν απονομιμοποιήσουμε τους θεσμούς του υπάρχοντος συστήματος έμπρακτα (με την πολιτική μας και τις πράξεις μας δηλαδή, όχι με την προοπτική ότι καααααποτε θα το κάνουμε) τότε όντως, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει…

Οι αναρχικοί της Ελλάδας σε κατηγορίες

Επηρεασμένος από το blog "Φάε έναν μαλάκα" είπα να γράψω ένα κείμενο για τους αναρχικούς της Ελλάδας χωρισμένους σε κατηγορίες. Όσοι βλέπουν τον εαυτό τους σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες και δεν τους αρέσουν αυτά που γράφω μην παρεξηγηθούν, του χαβαλέ είναι το κείμενο.

Οι κατηγορίες των αναρχικών της Ελλάδας λοιπόν:

Οι αναρχοπατέρες

Ο αναρχοπατέρας είναι ένας τύπος γύρω στα 40 με 50. Η πρώτη του επαφή με την πολιτική έγινε είτε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973 είτε στις διαδηλώσεις μετά την δολοφονία του Καλτεζά το 1985. Κουβαλάει πολύ εμπειρία πάνω του (μα πολύ εμπειρία) και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να του βγαίνει μια ηγεμονία άλλο πράγμα. Δεν μπορεί να το πει ανοιχτά αλλά θεωρεί πως όλοι οι τριγύρω του είναι κατώτεροι πολιτικά από αυτόν και πως τα κριτήρια τους δεν λένε μια μπροστά στα δικά του. Ίσως να έχει και δίκιο αλλά το γεγονός ότι δεν είναι διατεθειμένος να συζητήσει κάτι άλλο πέρα από αυτό που λέει ο ίδιος δημιουργεί πρόβλημα. Ο λόγος του κουβαλάει τεράστια σιγουριά (και είναι λογικό γιατί ο τύπος είναι μια ζωή στο κουρμπέτι) αλλά υποβόσκει και μία υπεροψία που σπάει αρχίδια. Το μόνο που λείπει από τον λόγο του είναι η φράση: "Αφήστε το πάνω μου γιατί τα ξέρω καλύτερα" αλλά δεν την λέει γιατί εκτός από αυτούς που ψαρώνουν έτσι κι αλλιώς μαζί του, υπάρχουν και αυτοί που δεν τον παλεύουν καθόλου και είναι έτοιμοι να τον κράξουν. Η πιο ιστορική φράση που έχει ακουστεί και εκφράζει τον αναρχοπατέρα (αν και δεν το παραδέχεται) είναι: "Θα σας αυτοοργανώσω εγω, θέλετε δεν θέλετε"!

Οι πρώην αριστεροί

Ξεκίνησε την δράση του στην αριστερά αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε να την παλεύει μαζί της, αποχώρησε και τελικά κατέληξε εκεί που άνηκε πάντα. Στον αναρχικό χώρο. Συνήθως έχει 100% κατασταλαγμένη, πολιτική άποψη αφού λόγω του περάσματός του και από άλλο πολιτικό χώρο ξέρει απόλυτα γιατί κατέληξε τελικά στην αναρχία. Η εμπειρία του είναι πολυδιάστατη και τα προτάγματα της αναρχίας τα νιώθει όμως έχει ένα μικρό αρνητικό. Το παρελθόν του τον κάνει λιιιιγο περισσότερο μαρξιστή απ' ότι πρέπει.

Οι αναρχοαριστεροι

Σε αντίθεση με τον πρώην αριστερό αναρχικό, ο αναρχοαριστερός είναι αυτός που θα ακολουθήσει την αντίθετη διαδρομή. Είναι γύρω στα 20κάτι και βρίσκεται στον αναρχικό χώρο σχεδόν κατά λάθος ή ίσως γιατί δεν γουστάρει τις εκλογές. Είναι θέμα χρόνου να κοιτάξει προς τα αριστερά και είναι επίσης θέμα χρόνου να καταλήξει σε κάποια λενινιστική οργάνωση. Για την ώρα ζηλεύει τις δομές της αριστεράς και οραματίζεται έναν αναρχικό χώρο με αυτές τις δομές αγνοώντας πως αν γίνει αυτό δεν θα μιλάμε πλέον για αναρχικό χώρο αλλά για αριστερό. Δεν μπορεί να καταλάβει πως οι διαφορές αναρχικών και αριστερών δεν είναι προσωπικές αλλά πολιτικές και γι΄αυτό τον λόγο αναπαράγει διαρκώς απόψεις του στυλ: "Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις διαφορές μας και να γαμήσουμε όλοι μαζί τον καπιταλισμό". Δεν έχει καταλάβει πως ο κοινός αντικαπιταλισμός δύο χώρων δεν συνιστά καν ένα μίνιμουμ πολιτικής συμφωνίας. Όταν το καταλάβει θα την κάνει προς καμιά ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή καναν ΣΥΡΙΖΑ ή (ακόμα χειρότερα) προς το (φτου, φτου, φτου) ΚΚΕ...

Οι θερμόαιμοι

Συνήθως πλησιάζει προς τα 30. Άντε να τα έχει περάσει και λίγο. Κουβαλάει πολύ οργή μέσα του και φροντίζει να το κάνει κατανοητό με κάθε ευκαιρία. Δεν ανήκει στην κατηγορία των μπάχαλων (βλέπε παρακάτω) αν και όταν ήταν πιο μικρός εκεί άνηκε. Έχει πολλά σωστά πράγματα στο μυαλό του, συνήθως είναι συντροφάρα και η άποψη του πάντα μετράει γιατί συν τοις άλλοις κουβαλάει και μια κάποια εμπειρία. Μένει στα Εξάρχεια τα τελευταία χρόνια και τα σύνορά τους τα περνάει μόνο για τις πορείες. "Έχει μεγαλώσει και έχει ηρεμήσει" και δικαιολογεί του μπάχαλους γιατί "όλοι περάσαμε από αυτή την φάση". Το αίμα του όμως βράζει ακόμα και στην πραγματικότητα ψοφάει για συγκρούσεις. Στις πορείες θέλει να τα κάνει όλα πουτάνα τριγύρω του αλλά ξέρει πως δεν πρέπει και κρατιέται. Όταν όμως γίνεται πέσιμο από τους μπάτσους λέει από μέσα του "εδώ είμαστε" και υπερασπίζεται το μπλοκ του με όλο του το είναι.

Οι μπάχαλοι

Ηλικιακά κυμαίνονται ανάμεσα στα 16 και τα 25. Αναρχία μεταξύ άλλων σημαίνει συμμετοχή και αυτό είναι κάτι που αγνοούν αλλά τι να κάνουμε που στον αναρχικό χώρο δεν υπάρχουν (και σωστά) ούτε μέλη, ούτε καταστατικά; Θα τους βρεις είτε να αράζουν κάπου στα Εξάρχεια πίνοντας μπύρες είτε σε κανένα punk live να κάνουνε μπόνγκο. Στις πορείες κατεβαίνουν με λογική πύρκαυλου που είναι έτοιμος να ισοπεδώσει κάθε τι που συμβολίζει καπιταλισμό ενώ με τις "κουφάλες τους μικροαστούς" δεν τα πάνε καθόλου, μα καθόλου καλά και θέλουν να τους κρεμάσουν μαζί με τους μεταλάδες που ακούνε απολίτικ μουσική και πάνε σε μη DIY συναυλίες, τους άλλους αναρχικους που χάνουν ανούσια τον χρόνο τους σε συνελεύσεις αντί να πετάνε μπουκάλια, τους κάγκουρες που αντί να την βγάζουν με μπύρα από το περίπτερο πάνε σε μαγαζιά, τους νοικοκυραίους που ξυπνάνε κάθε πρωί και πάνε στην δουλειά τους χωρίς να ντρέπονται που υπηρετούν τα αφεντικά, τους φασίστες επειδή είναι φασίστες, τους μπάτσους επειδή είναι γουρούνια-δολοφόνοι, τους αριστερούς επειδή είναι ψευτοκουλτουριάδηκες και γενικά όλο τον κόσμο. Είναι τα πνευματικά παιδιά του Νετσάγιεφ αλλά οι ίδιοι δεν έχουν ακούσει καν το όνομά του. Φάση είναι όλο αυτό βέβαια και θα τους περάσει. Το πιθανότερο είναι πως είτε θα γίνουν και οι ίδιοι σαν τους μικροαστους που κράζουν τώρα και όταν θα φτάσουν τα 30κατι θα σου σπάνε τα αρχίδια πως "και εγώ αναρχικός ήμουν κάποτε" ή θα εξελιχθούν σαν τους "θερμόαιμους" (βλέπε πιο πάνω).

Οι lifestyle

Ίσως η πιο απάλευτη κατηγορία από όλες, οι lifestyle αναρχικοί συνήθως συνδυάζουν τον ιδεολογικό τους προσδιορισμό με άλλον έναν π.χ. αναρχοχίπηδες. Θεωρούν τον Άσιμο τον "απόλυτο αναρχικό που πέρασε στην ιστορία της ανθρωπότητας" ενώ ακόμα ακούνε Μουζουράκη, Μπαλάφα, Γραμμένο και στο τσακίρ κέφι Αγγελάκα, Θανάση και Ωχρά Σπειροχαίτη. Όπου παίζει συναυλία αλληλεγγύης στον... (δεν έχει σημασία, αρκεί να είναι "αλληλεγγύης") με Πουλικάκο και Μάτζικ Ντε Σπελ (κλασσικά) θα τους βρεις πρώτες μούρες, στο facebook έχουν 1.000.000 φίλους και άλλες τόσες φωτογραφίες τους, οι περισσότερες σε "επαναστατικές" στιγμές και συνήθως θα τους συναντήσεις σε κάποιο αυτοοργανωμένο πάρκο να τραγουδάνε με κιθάρες και να ανοίγουν φιλοσοφικές συζητήσεις του κώλου. Τους αρέσει να βρίζουν τους μπάτσους αλλά όταν τους πεις πως το πρόβλημα με τους μπάτσους είναι ταξικό θα σε κοιτάξουν με ανοιχτό το στόμα και θα ανατρέξουν στα τραγούδια του Άσιμου να δουν τι σημαίνει αυτή η λέξη.

Οι έμπειροι

Ο "έμπειρος" αναρχικός θα μπορούσε να ανήκει στην κατηγορία των αναρχοπατέρων (βλέπε 1η κατηγορία) διότι πάνω κάτω έχει την ίδια ηλικία με αυτούς. Προς τιμήν του δεν ανήκει σε αυτήν και η εμπειρία του δεν δίνει ούτε ένα στοιχείο πρωτοπορίας και ηγεμονισμού στον χαρακτήρα του. Είναι αφοσιωμένος στον αγώνα εδώ και πολλά χρόνιά ενώ ο συνδυασμός εμπειρίας και έλλειψης υπεροψίας εμπνέει τους νεότερους και αυτό αναγκαστικά τον καθιστά ηγέτη. Ο ίδιος κάνει αυτό που πρέπει δηλαδή προσπαθεί να σπάσει αυτή την νοοτροπία και αντιμετωπίζει ακόμα και τους πολύ νεότερους από αυτόν σαν ίσο προς ίσο. Κρατάει κριτική στάση απέναντι στον χώρο ενώ οι πολιτικές "σφαλιάρες" που έχει φάει στα τόσα χρόνια που βρίσκεται στα στέκια, τις καταλήψεις και τις συλλογικότητες είναι πάρα πολλές. Δεν σταματάει να προσπαθεί ωστόσο, παίρνει πολύ σοβαρά την υπόθεση της αναρχίας και όσο αντέχει θα δίνει όλο του το είναι στον αγώνα.

Οι Μπακούνηδες

Ο... "Μπακούνης" έχει διαβάσει πιο πολλά βιβλία και από τον πρωταγωνιστή του V for Vendetta, έχει μελετήσει οτιδήποτε έχει να κάνει με την αναρχική θεώρηση (μα οτιδήποτε όμως) και μπορεί να κάνει αντίλογο στα πάντα με μια ρήση του Μπακούνιν και του Κροπότκιν. Τον πάμε γιατί είναι κινητή εγκυκλοπαίδεια και μιλώντας του μπορείς να λύσεις πολλές απορίες αλλά όταν μιλάει πρέπει να συγκεντρωθείς απόλυτα για να καταλάβεις τι διάολο θέλει να πει με τόσο πολύπλοκη γλώσσα που χρησιμοποιεί. Όταν παίρνει τον λόγο σε συνέλευση, αν δεν υπάρχει συντονιστής είναι ικανός να τελειώσει και μετά από κάνα δίωρο αφού ξεκινάει να μιλάει για την οικονομική κρίση και καταλήγει να αναλύει τα παιδικά χρόνια του Μαλατέστα. Τον συμπαθούμε πάντως και ας μας ζαλίζει ώρες ώρες με το ακατάπαυστο μπλα μπλα του.

Οι "Δεκεμβρηστές"

Πάντα είχε μια συμπάθεια προς τον αναρχικό χώρο αλλά δεν είχε πολυασχοληθεί. Η εξέγερση του Δεκέμβρη όμως τον έμπασε για τα καλά στον χώρο. Η κατηγορία των "Δεκεμβρηστών" είναι σχετικά καινούρια ωστόσο σε αυτήν ανήκουν μπόλικα άτομα. Ακόμα και αν η ΚΚΕτζιδικη πιπίλα πως "και τι ήταν ο Δεκέμβρης δηλαδή; Που είναι όλοι αυτοί που είχαν βγει τότε έξω;" καλά κρατεί, πολύς κόσμος που βγήκε τον Δεκέμβρη στον δρόμο παραμένει εκεί και ας μην τον βλέπει το ΚΚΕ. Πως να τον δει άλλωστε αφού οι περισσότεροι έγιναν αναρχικοί; Οι "Δεκεμβρηστές" είναι ανάμεσα στα 18 και τα 25, αυτός ο παράξενος μήνας πραγματικά άλλαξε τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα και το γεγονός ότι πολιτικοποιήθηκαν ουσιαστικά μέσα από (και μέσα σε) εξεγερσιακές συνθήκες τους προσδίδει συλλογική συνείδηση, συλλογική ηθική και η παρουσία τους στον χώρο τα τελευταία δύο χρόνια έχει αλλάξει αισθητά τα χαρακτηριστικά του.