Δεκεμβριανά

6 Δεκεμβρίου 2008,

η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου έρχεται να συνταράξει σύσσωμη σχεδόν την Ελληνική κοινωνία, ξεκουνώντας την από το απάγκειο της θλιβερής κανονικότητας στην οποία βρίσκονταν. Μια πραγματικότητα αποτελούμενη από συνεχούς συμβιβασμούς , πολιτικά-οικονομικά σκάνδαλα σε όλους τους πολιτειακούς και όχι μόνο φορείς, οικονομικό υποβιβασμό σε συνεχώς αυξανόμενη κλίμακα και απόλυτη αποκτήνωση όλων των κοινωνικών προτύπων από την βιομηχανία του θεάματος της τηλεόρασης, του μάρκετινγκ και της Ελληνικής σόουμπιζ. Συστατικά που αναμφισβήτητα οδηγούν στην υποβάθμιση της ζωης.

Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα ένα γεγονός απόλυτα συνυφασμένο με την ουσία της κρατικής καταστολής ήρθε να σπάσει τη σιωπή, αντισταθμίζοντας κάθε μισοξεθοριασμένη αυταπάτη περί δημοκρατίας και κοινωνικής ισορροπίας. Με μας τους νεολαίους (μαθητές και φοιτητές) στη πρώτη γραμμή των εξεργεμένων η κοινωνία αυθόρμητα και ορμητικά διοχέτευσε την οργή της , κατά κύριο λόγο, στοχευόμενα απέναντι σε κρατικά και κατασταλτικά σύμβολα (αστυνομία, ¨δημόσια¨ κτίρια, το αγαπημένο χριστουγεννιάτικο δέντρο κ.ο.κ) αλλά και στις φαινομενικές ή μη πηγές οικονομικής εξαθλίωσης (τράπεζες, εμπορικά, αλυσίδες καταστημάτων κ.α.). Διαδηλώσεις, οδομαχίες, συγκεντρώσεις, καθιστικές διαμαρτυρίες, πορείες και μάχες σώμα με σώμα συνέθεσαν 3 βδομάδες Κοινωνικής Εξέγερσης, καταστροφής και κατ’επέκταση δημιουργίας.

Και όταν η οργή καταλάγιασε και η "γενιά του Δεκέμβρη" υποχώρησε μπροστά στην ίδια της την αδυναμία να προχωρήσει πέρα από τον υγιή κατά τ’άλλα αυθορμητισμό της, αυτό που πραγματικά άφησε ως παρακαταθήκη ήταν η αφορμή να γεννηθούν και να οργανωθούν καινούργιοι αγώνες, να προκύψουν ή να ξανά-αποτυπωθούν νέα μέσα και τρόποι πάλης και να γίνει για άλλη μια φορά ξεκάθαρη η δύναμη του συλλογικού. Μια εξέγερση που πέρα των πολλών που έφερε, έμελε να γίνει και η μαία για τις συνειδήσεις της γενιάς μας. Τις συνειδήσεις της φωτιάς.

Ερχόμενοι στο σήμερα βλέπουμε ότι, 3 χρόνια μετά οπού η οικονομική και πολιτική εξουσία επιτίθεται συνολικά μέσα στο πλαίσιο της δήθεν οικονομικής μόνο αλλά ουσιαστικά συστημικής κρίσης, η σημασία της αντίστασης και της αντεπίθεσης των κατώτερων οικονομικά τάξεων των καταπιεσμένων είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Η ταξική συνείδηση, η συλλογικοποιήση και η οργάνωση των αντιστάσεων αυτών είναι που θα φέρει νίκες και θα ανιχνεύσει τον δρόμο προς τη συνολική ανατροπή του σήμερα για την δημιουργία ενός κόσμου, ευημερίας ολόκληρης της κοινωνίας, του αύριο.

Η κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου, όπως και πολλών άλλων πριν από αυτόν, έρχεται να θυμίσει σε όλους μας για άλλη μια φορά ότι απέναντι στην αναζήτηση του ονείρου, που είναι και η αφετηρία όλης της δημιουργίας και της θετικής εξέλιξης της ανθρωπότητας, το κατεστημένο έχει να απαντήσει με βία και θάνατο.

‘‘ ‘Ηρθα για ένα παγωτό κι έγινα εξέγερση,
‘Ηρθα για ένα παγωτό δεν είμαι διαβασμένος,
Το παγωτό μου έλιωσε βενζίνα πια μυρίζει
και μια τάξη εμπορική και μια αγορά γκρεμίζει.
Μια πόλη ανάποδα φωτιά κι εξέγερση μυρίζει
Μια χώρα ανάποδα παντού τους νέους θυμός γεμίζει
και λέξεις, γκραφίτι, συνθήματα και οργή μια νέα τέχνη ανθίζει.
Ανάλυση και λέξεις περιττές πως να εκφράσουν τάχα
ότι ένα παγωτό αρκεί για να βγεις από τη φάκα. ’’ Μ.F.




Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία,
είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.






Υ.Γ. Το κείμενο μπαίνει με καθυστέρηση μιας και γραφτήκε εδώ και 3 βδομάδες αλλά μόλις τώρα θυμήθηκα την ύπαρξη του μπλογκ.
Να σταματήσει να μας τα πρίζει και η γκρινιάρα ο Κάιζερ ότι γράφει μόνος του?

Υ.Γ.2 Πάρτε και ένα τραγουδάκι (η αιτία που το θυμήθηκα):

https://www.youtube.com/watch?v=OVTi6zFeNLc

Γιατί δεν γουστάρουμε την φάση με τους αγανακτησμένους...

Χωρίς πολλές εισαγωγές. Με την μία στο ζουμί γιατί εχω βαρεθεί να μιλάω τις τελευταίες μέρες...

Δεν γουστάρουμε την φάση με τους αγανακτησμένους λοιπόν:

-Γιατί είναι διαταξική άρα και επικίνδυνη. Μπαίνω χθες στο facebook και βλέπω ότι η Εύα Καϊλή, η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ έχει στο προφίλ της φωτογραφία από την συγκέντρωση των αγανακτησμένων στον Λευκό Πύργο. Λίγο αργότερα μπαίνω στην σελίδα των αγανακτησμένων και βλέπω πως ένας παλιός μου εργοδότης, από παραδοσιακή οικογένεια δεξιών της Αθήνας, χωμένος μέχρι τον λαιμό στην Νέα Δημοκρατία, ο ορισμός του εκμεταλλευτή, έγραφε: "Ποιες 100.000 πλακα κανουμε; Μπορει να ειναι 100.000 τωρα, αλλα το θεμα ειναι ποσοι εχουν παει απο το απογευμα! Περισσοτεροι απο 500.000 περασαν σημερα απο το Συνταγμα στη μεγαλυτερη συγκεντρωση ολων των εποχων στην Αθηνα!". Αγανακτησμένος λοιπόν και ο παλιός μου εργοδότης. Λογικό. Είχα μάθει πως όταν άλλαξε η κυβέρνηση και ανέβηκε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ του κόπηκαν πολλά "τυχερά" και αυτός βέβαια, για να την παλέψει κάπως ο άνθρωπος στα νέα οικονομικά δεδομένα των επιχειρήσεών του, απέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες κάποια άτομα (εμένα με είχε "φάει" πιο πριν). Πως να μην είναι αγανακτησμένο το παλικάρι όταν με αυτό το βρωμοΠΑΣΟΚ δεν παίρνει τις ίδιες μίζες με πριν;

Προφανώς, δεν θέλω να τσουβαλοποιήσω όλο τον κόσμο που είναι εκει, ούτε υποννοώ πως η Καϊλή και το τσιράκι της ΝΔ είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα των όσων βρίσκονται στο Σύνταγμα. Είναι τέτοια η γενικολογία του εν λόγω "κινήματος" όμως που εν τέλει μπορούν να συνυπάρξουν στο εσωτερικό του όλοι οι "αγανακτησμένοι" ανεξάρτητα από την "πλευρά του οδοφράγματος" στην οποία βρίσκονται στην πραγματική ζωή. Τα "δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, όλοι άνθρωποι είμαστε" είναι αστεία όταν τα λένε οι χίπιδες, όταν όμως μπαίνουν σε πολιτική βάση είναι επικίνδυνα και στην ουσία καταστέλουν τον κοινωνικό/ταξικό αγώνα, δεν τον αφήνουν να κάνει απειλητικά βήματα προς την εξουσία αλλά βήματα συναίνεσης.


-Γιατί μιλάνε σε πολιτική βάση ετερόκλιτα πολιτικά όντα. Υπό άλλες συνθήκες όχι απλά δεν είναι κακό αλλά είναι και ζητούμενο να ενώνεται κόσμος χωρίς να είναι πολιτικά φορτισμένη η συσπείρωσή του. Στην συγκεκριμένη κατάσταση όμως είναι απλά ανούσιο. Και αυτό γιατί τα μαζέματα που δεν ειναι πολιτικα φορτισμένα, για να έχουν ουσιαστικό αντίκρισμα θα πρέπει να διακατέχονται από μια κοινή στόχευση όσων τα αποτελούν. Σε πείσμα όσων λένε πως οι συνελεύσεις του Σύνταγματος διαφέρουν επειδη για πρώτη φορά δεν αποτελούνται μόνο από αναρχικους και αριστερούς (αν και προς τα εκεί πάει το πράγμα απ' ότι μαθαίνω) αλλά ακούγονται και απόψεις άλλων ανθρωπων, να πουμε πως υπάρχουν μια χαρα συνελεύσεις γειτονιών που δεν αποτελούνται μόνο απο αναρχικους και αριστερούς αλλά από μπόλικο κόσμο που δεν είναι κατασταλαγμένος πολιτικά αλλά έχει μια ανάγκη να συλλογικοποιηθεί προκειμένου να αντιπαλέψει τα προβληματά του και για αυτο το κάνει. Όταν συσπειρώνεται λοιπόν ένας ετερόκλιτα πολιτικα κόσμος κάτω από μια λαϊκή συνέλευση οφείλει να βρίσκει μια χρυσή τομή που θα τον ενώνει. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε συνελεύσεις γειτονιάς, οι οποίες μπορεί να μην αποτελούνται από χιλιάδες κόσμου όπως η συνέλευση στο Σύνταγμα αλλά η ύπαρξη τους είναι πολύ πιο ουσιαστική δεδομένου πως με αυτόν που ζεις μαζι στην ίδια γειτονιά έχεις και περισσότερα κοινά και περισσότερες κοινές ανάγκες. Σε μια χαωτική φάση όπως αυτη στο Σύνταγμα, και δεν μπορούν να υπάρχουν κοινές ανάγκες αντικειμενικά (ο Μπραχαμιώτης με τον Κηφισιώτη δεν έχουν κοινές ανάγκες) αλλά και όσες υπάρχουν χάνονται μέσα στο πλήθος. Φυσικά το ίδιο ισχύει και αν τα αναγαγουμε όλα αυτά σε εργασιακο επίπεδο (όπου Μπραχαμιώτης βάλε εργάτης, όπου Κηφισιώτης βάλε αφεντικό). Αντίθετα, μια κεντρική διαδικασία όπως αυτή του Συντάγματος οφείλει να έχει κεντρική φιλοσοφία άρα και να αποτελείται από άτομα που έχουν κοινά πολιτικά πιστεύω. Το ετερόκλιτο πολιτικά δεν μπορει να έχει καμία συνέχεια αν δεν υπάρχουν κοινές ανάγκες. Αν δεν γίνεται συζήτηση δηλαδή σε καθαρά κοινωνικό επίπεδο. Και εκ των πραγμάτων αυτό δεν μπορεί να γίνει στο Σύνταγμα όπου οι συζητήσεις αναπόφευκτα γίνονται σε καθαρά πολιτικό επίπεδο.

Ο Δεκέμβρης, που πολλοί τον συγκρίνουν με αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα, κατάφερε να δημιουργήσει συνειδήσεις επειδή υπήρξε αποκέντρωση του αγώνα. Καταλήφθηκαν σχολές, καταλήφθηκαν σχολεία, δημαρχεία περιοχών, η ΓΣΕΕ, η ΕΣΗΕΑ, η Λυρική... Δημιουργήθηκαν δηλαδή διαφορετικές εστίες αντίστασης τόσο εντός όσο και εκτός κέντρου Αθήνας και σε κάθε μία από αυτές οι άνθρωποι ζυμώθηκαν με βάση τις κοινωνικές ιδιαιτερότητες που τους ένωναν. Κάποιες από αυτές τις συσπειρώσεις κατάφεραν να συνδεθούν και μεταξύ τους αφού όμως πρώτα είχαν εξασφαλίσει την αυτονομία τους. Το χυμαδιό του Συντάγματος δεν μπορεί να το καταφέρει αυτό γιατί ακολουθεί αντίθετη κατεύθυνση. Είναι σαν να θες να δημιουργήσεις μια συνδικαλιστική συνομοσπονδία χωρίς να δημιουργηθούν πρώτα σωματεία ή μια αναρχική ομοσπονδία χωρίς να υπάρχουν αναρχικές συλλογικότητες. Ή, για να καταλάβουν και οι αριστεροί, να δημιουργηθεί κάτι σαν την ανταρσύα χωρίς να προϋπάρχουν αριστερές οργανώσεις/κόμματα.


-Γιατί η συνειδήση δημιουργείται μέσα από την δράση. Δεν είναι καπέλο για να φοριέται πάνω απο τις μάζες μέσα από μονολόγους φιλόδοξων ηγετών. Η συνέλευση του Συντάγματος αν ξεφύγει από την γενικολογία μπορει να εξελιχθεί μόνο σε ένα αμιγώς πολιτικό μόρφωμα. Και ένα αμιγώς πολιτικό μόρφωμα, το οποίο αποτελείται από κόσμο που όχι μόνο δεν έχει κοινές πολιτικές θεωρήσεις στο μυαλό του αλλά ούτε καν κοινή συνείδηση, μπορεί να χαράξει στόχευση και φιλοσοφία μόνο μέσα από το καπέλωμα μιας συνειδητοποιημένης πρωτοπόριας σε ένα άλλο κομμάτι. Έχοντας μιλήσει με κόσμο που βρίσκεται στην διαδικασία κάθε μέρα έχω καταλάβει πως το 80% του κόσμου που βρίσκεται εκεί αποτελείται από αριστερούς, αναρχικούς και ανένταχτους μεν, φανερά πολιτικοποιημένους δε και το υπόλοιπο 20% είναι ένας κόσμος που δεν έχει ξαναπάει καν σε πορεία. Και είναι τουλάχιστον αφελές να θεωρεί κανείς πως κάποιος που δεν έχει παλέψει για το πιο άμεσο (έστω για να μην πληρώνει το εισιτηριο 1,40 βρε αδερφέ) θα διαμορφώσει συνείδηση τέτοια ώστε να οργανωθεί και παλέψει κατά της Τρόικας, του Μνημονίου ή (ακόμα πιο φιλόδοξα) κατά του καπιταλισμού και του κράτους μόνο και μόνο επειδή του ακούγεται όμορφη μια ομιλία μέσα από την μικροφωνική και την χειροκροτεί. Το μόνο που μπορεί να δημιουργήσει αυτός ο κόσμος είναι μπούγιο πίσω από κάποια ελίτ που θα "βάζει την γραμμή". Είναι ο μοναδικός τρόπος για να πάρει πολιτική μορφή η όλη διαδικασία και αυτό είναι κάτι που όχι απλά δεν γουστάρουμε γιατί είναι και ανήθικο και αναποτελεσματικό (ιστορικά) αλλά είμαστε αναρχικοί (όσοι είμαστε τεσπα) ακριβώς γιατί είμαστε ενάντια σε τέτοια φαινόμενα και τέτοιες πολιτικές και υπάρχουμε για να τσακίζουμε τέτοιες καταστάσεις.

Και οκ, οι διαφόρων ειδών αριστεροί ινστρούχτορες που κομπάζουν πως "τον κόσμο τον ζυμώνεις όπου τον βρίσκεις" (λες και είναι ψωμί) ας "αγανακτούν" με όσους δεν νομιμοποιούν την διαδικασία και ας επαναλαμβάνουν αυτιστικά πως όσοι δεν είναι Σύνταγμα είναι ελιτιστές (πόσο υποκριτικό όταν πας εκεί απλά για να καπελώσεις και μάλιστα εν γνώσει σου). Οι αναρχικοί τι στο διάολο θέλουν εκει; Τι ακριβώς θέλουν; Να "ζυμώσουν τον κόσμο"; Να καπελώσουν το 20% που παραμένει απολιτίκ; Να το εντυπωσιάσουν με τσιτάτα; Άντε το πολύ πολύ να πιάσουν καφενειακή κουβέντα με κανέναν και μέχρι εκεί-θέμιτο είναι αυτό αλλά μην το βάζουμε μέσα σε ένα πλαίσιο "αγώνα". Δεν θέλουμε τον κόσμο να πείθεται από εμάς και να οργανώνεται πίσω μας. Θέλουμε να δημιουργεί συνείδηση και να οργανώνεται μαζί μας ισότιμα. Γι' αυτό και δεν παρεμβαίνουμε γενικά και αόριστα όπου υπάρχει κόσμος-αν το κάναμε θα είμασταν καιροσκόποι, μπορεί να παίρναμε μέρος και στις εκλογές. Παρεμβαίνουμε εκεί που οι διάφοροι μερικοί αγώνες δημιουργούν έδαφος τέτοιο ώστε ανάμεσα στα προτάγματά μας και στον κόσμο στον οποίο απευθύνονται να δημιουργείται μια διαλεκτική ίσου προς ίσο. Και προφανώς αυτό το έδαφος πρέπει να το δημιουργούμε και εμείς παράλληλα με τον αναρχικό μας αγώνα και έξω από αυτόν. Πρωτοπορίες όμως δεν είμαστε και ούτε θα γίνουμε ποτέ... Ευτυχώς...

Γιατί δεν πάμε τους χίπιδες...

Γράφει ο El Toto

Γιατί δεν πάμε τους χίπηδες…

• γιατί προτάσσουν την μη-βία και την ειρήνη την εποχή που μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο. Δεν είμαστε ούτε πολεμοχαρείς, ούτε έχουμε κάποιο ιδεολογικοπολιτικό φετίχ με την βία αλλά διάολε! Το να επιδιώκεις την συμφιλίωση των ανθρώπων γενικότερα αγνοώντας τα αντικρουόμενα συμφέροντα και τον ξεκάθαρο κοινωνικό διαχωρισμό σε πλούσιους και φτωχούς είναι απλώς… χαζομάρα. Δεν γίνεται να αγαπηθούμε όλοι με όλους επειδή όντως έχουμε πράγματα να χωρίσουμε! Και επειδή αυτοί που παράγουν και αναπαράγουν την αδικία, δηλαδή οι καπιταλιστές, δεν φαίνεται να δείχνουν καμία ιδιαίτερη συμπάθεια προς το χιπισμό αλλά αντιθέτως μας επιτίθενται βίαια με σχεδόν κάθε μέσο, γιατί να δείξουμε εμείς; Εν ολίγοις; Αν θες ειρήνη πρέπει πρώτα να κάνεις πόλεμο με αυτόν που σου φέρνει τον πόλεμο.

• γιατί αποκηρύσσουν την ύλη με την ίδια μεταφυσική που το κάνουν και οι χριστιανοί (ή τουλάχιστον με τον τρόπο που προτάσσει ο χριστιανισμός). Και μάλιστα με την ίδια αθωότητα και αφέλεια πιστεύουν πως καταφέρνουν κάτι καλύτερο για τους εαυτούς τους και το σύνολο. Αυτή η απαξίωση της υλικής ζωής και η ανωτερότητα του καθάριου πνεύματος και της συναισθηματικής ευδαιμονίας πάνω σε αυτήν είναι ο βασικός μύθος που βασίζονται όλες οι θρησκείες με κύριο στόχο βέβαια την διατήρηση της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Για να μην είμαστε κακοπροαίρετοι ή συνομωσιολόγοι, δεν λέμε ότι ο χιπισμός είναι ντε και καλά υποκινούμενος από το ίδιο το σύστημα αλλά εμμέσως αυτό εξυπηρετεί. Για μια ακόμη φορά να ξεκαθαρίσουμε πως δεν είμαστε παθολογικοί λάτρες της ύλης αλλά αναγνωρίζουμε την σημασία της στην ζωή. Τα υλικά αγαθά δημιουργούνται (έστω και μέσα από αυτή την παραγωγική διαδικασία) για να εξυπηρετούν τον άνθρωπο και να καλύπτουν τις ανάγκες του. Η ειρωνεία του θέματος είναι ότι ακριβώς στο ίδιο παραμυθάκι βασίζονται και τώρα αυτοί που μας κηρύττουν με το ζόρι την λιτότητα: «Τι και αν σου κόβω από μισθό και επιδόματα; Το χρήμα δεν είναι το παν!». Ίσως σε επόμενη φάση να μας προτείνουν να βγούμε και στο μοναστηράκι με κιθάρα και τζίβες για να τα βγάλουμε πέρα. Ποιος ξέρει;

• γιατί ρομαντικοποιούν την φτώχεια μιμούμενοι τον τρόπο ζωής των εξαθλιωμένων στην κουλτούρα και την εμφάνιση. Η λογική είναι απλή, οι χίπηδες αποποιούμενοι την κατανάλωση για την κατανάλωση και τον υλισμό, περνάνε στο άλλο άκρο: την λουμπενοποίηση, με τη διαφορά ότι έχουν πάντα από πίσω τους εργαζόμενους ή αστούς γονείς τους να παρέχουν χαρτζιλίκι. Εξάλλου, ακόμη και ιστορικά να το δεις η ταξική καταγωγή του χιπισμού βρίσκεται σε γόνους μεσοαστικών οικογενειών που βαρέθηκαν την «υλική ζωή» της (εκάστοτε) Κηφισιάς και κάνουν την «εφηβική επανάσταση» τους κατά του μπαμπά που θέλει να τους περάσει την οικογενειακή επιχείρηση και να τους καμαρώσει στελέχη πολυεθνικών και γιάπηδες. Τώρα γιατί περνάνε στο άλλο άκρο; Ίσως κάποιο αστικό σύνδρομο ενοχής τους κάνει να καταλάβουν πως ο πλούτος που απολαμβάνουν είναι κλεμμένος από την υπόλοιπη κοινωνία. Η ειρωνεία πάλι είναι ότι αυτό το κύμα των ευπορούντων sixties μέχρι και seventies τότε είχε παρασύρει μαζί του και παιδιά εργατικών οικογενειών, κάτι που είναι πραγματικά γελοίο αν σκεφτείς ότι αυτές οι οικογένειες ζούσαν «χίπικα» και λιτά, πολύ πριν και πολύ μετά το κίνημα των χίπις και πάντα χωρίς να έχουν άλλη επιλογή. Και φυσικά, μιας και κάναμε αυτή την ιστορική αναδρομή, να υπενθυμίσουμε ότι η «επανάσταση των χίπηδων» τελείωσε όταν αυτοί πάτησαν τα 30 και μπήκαν στις ζωούλες που ήταν να πάρουν από την αρχή.

• γιατί πάντα και πριν από όλα είναι lifestyle επαναστάτες και προτάσσουν μια lifestyle εναλλακτική επανάσταση ως λύση για το σύστημα που δεν μας αφήνει να αγαπηθούμε και να είμαστε αγαπημένοι (δώσε ψιλή!) μάαααααν. Προτείνουν λύσεις όπως το να μην δουλεύεις γιατί υπηρετείς το σύστημα, να μην καταναλώνεις γιατί τροφοδοτείς το σύστημα και αντί αυτού να μένεις σε κοινόβια και το να διαμορφώσουμε εναλλακτικές κοινότητες οπού θα μοιραζόμαστε τα πάντα. Αν όπου κοινόβια βάλεις καταλήψεις και με λίγη παραπάνω βία, έχεις την αναρχία in greece ‘80s style. ΦΑΚ ΓΕΑ! Σε πρώτη σκέψη δεν είναι άσχημη ιδέα. Μια κοινωνία που θα βασίζεται στην αγάπη και την ισότητα; Αλλά πάλι, σε μια δεύτερη σκέψη το γιατί εγώ δεν μπορώ να προτείνω στην γιαγιά μου και στην υπόλοιπη κοινωνία να φύγει από την πόλη και να πάει να μείνει σε κανένα βουνό με τα απολύτως απαραίτητα είναι (για τον αναγνώστη που δεν περνάει την πολιτική του εφηβεία) πασιφανές αλλά και πάλι η όλη ιδέα του να υπάρχουν νησίδες ελευθερίας μέσα στο καπιταλισμό, τις οποίες ο καπιταλισμός θα ανέχεται είναι αδύνατον. Αδύνατον από την βάση του βέβαια γιατί οι έννοιες της κλασικής πολιτικής ανάλυσης, δηλαδή οι αντικειμενικές και οι υποκειμενικές συνθήκες, είναι και έννοιες παντελώς άγνωστες και δυσκολονόητες για έναν μέσο χίπη. Επανάσταση ρε άπλυτοι (χίπηδες και απολιθώματα της αναρχίας in greece ’80s) είναι να μετασχηματίσεις την κοινωνία, όχι να πάρεις την κοινωνία και να την πας αλλού!

Γιατί ασχολούμαστε με τους χίπηδες…

Κανονικά δεν θα μας πείραζε που ήρθαν στην μόδα οι τζίβες και το hippy shop στο μοναστηράκι κάνει χρυσές δουλειές. Αυτά έρχονται και παρέρχονται! Το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει εκεί που η μόδα, η lifestyle επανάσταση της εφηβείας και οι τζίβες μπαίνουν στα κινήματα ή γίνονται και κινήματα από μόνα τους. Βλέπε Ατενίστας, τους παπάρες με τα ποδήλατα που κλείνουν τους δρόμους της Αθήνας κάθε παρασκευή, η όλη εναλλακτικού τύπου επανάσταση και ο ακτιβισμός που μας εμφανίζεται όλο και περισσότερο σαν καρκίνος από τα μέσα. Ξεκίνησε με τους γραφικούς ΣΕΚίτες και επεκτείνεται. Φοβού τους χίπηδες και το κακό που είναι ικανοί να μας κάνουν.

Κλείνουμε με ένα personal favorite απόσπασμα που ταιριάζει πάντα και παντού:

«Ευλογημένη ας είναι η στιγμή, που οι καρνάβαλοι του αριστερίστικου μετα-χιπισμού, και όλες οι συναφείς εναλλακτικές σέχτες θα χαθούν σαν χιλιοπατημένα τρυκάκια στο πρωινό αεράκι της προλεταριακής επανάστασης. Και τόσο το χειρότερο για τους φυτοφάγους ή όχι, θιασώτες της φυτοποίησης της νεολαίας σε κάτι σαν Γκάντι-των-μητροπόλεων. Ας τους κατασπαράξουμε πριν μας καταπιούν.»

Νέο Φρικιό στην Χώρα των Θραυσμάτων!!!

Ας ξεκινήσουμε με μια μίνι ιστορική αναδρομή:

Πριν δέκα μήνες, μια παρέα τριών αξιαγάπητων Φρικιών αποφάσισε να δημιουργήσει ένα blog. Και το δημιούργησε! Και, ναι, αυτό το blog που διαβάζετε είναι το blog που αποφάσισε να δημιουργήσει! Στο υποφαινόμενο blog υποτίθεται πως θα έγραφαν και τα τρία Φρικιά που συμμετείχαν στην ίδρυση αλλά τα δύο από τα τρία βαρέθηκαν και δεν το έκαναν ποτέ. Οπότε έμεινα μόνο εγώ, ο Kaizer Soze δηλαδή, να γράφω....

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΣ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟ ΖΟΥΜΙ:

Απο σήμερα λοιπόν, άλλο ένα Φρικιό θα βρίσκεται στην Χώρα των Θραυσμάτων. Ο λόγος για τον El Toto! O Εl Toto λοιπόν (φωτό), από εδώ και στο εξής, θα κραζ..,ε, συγγνώμη, θα εκφράζεται μέσα από αυτό εδώ το Blog αλλά επειδή, για τεχνικούς λόγους, δεν γίνεται να έχει δικό του λογαριασμό, τα κείμενά του θα δημοσιεύονται από τον δικό μου....

Το νου σας!